Griet in Peru...

Hey,

De tijd om afscheid nemen is genomen, het wordt een bijzonder zwaar afscheid. Het heeft 2 kanten, mijn terugkomst naar België.
Aan de ene kant zie ik het volledig zitten om terug te keren en iedereen terug te zien! In mijn eigen bedje te kunnen slapen, genieten van de Belgische kost, hopelijk naar het strand te kunnen gaan, een warm bad nemen, ...
Maar als ik dan denk aan wat ik allemaal hier achter moet laten, vrienden, familie, mijn werk, klasgenootjes, ... Ik heb hier ook mijn leven opgebouwd en om dat alles achter te laten, dat is niet zo evident.
Maar ik heb een fantastisch avontuur beleefd,  niemand neemt dat ooit nog van mij af! Ik heb in die 11 maand ongelofelijk veel bijgeleerd, ik heb geleerd mijn mannetje te staan in situaties waar ik anders meteen de hulp van mama of papa inriep.  Maar we waren letterlijk maar een mailtje van elkaar verwijderd en dat maakt het naturlijk wel een stuk gemakkelijker.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, een nieuwe taal geleerd, leren lesgeven, leren omgaan met mindervalide kindjes, leren helpen in het huishouden, geleerd dat het niet altijd goed is om altijd je gedacht te zeggen en die vaak voor mezelf te houden, ...
Het afscheid valt me nu heel zwaar, maar ik weet dat ik zeker terug kom en dat verzacht de pijn toch iets of wat.
Verder wil ik nog iedereen bedanken, voor zijn/haar steun in het afgelopen jaar!
Voila, vandaag vertrek ik uit Cajamarca naar Lima, om woensdag vanuit Lima naar Atlanta te vliegen, vanuit Atlanta zal ik dan een vliegtuig naar Miami nemen, waar ik mijn ouders en Stijn zal ontmoeten. Dus de 29ste juli ben ik pas in Belgie!

Met dit berichtje sluit ik deze blog af, bedankt aan alle trouwe lezers en tot gauw in België!

Liefs, Griet Landuyt

Hey allen! 

Wow wat vliegt de tijd voorbij, ik heb maar precies 10dagen meer te gaan in Cajamarca en nog een 13tal in Peru. En dan, op naar Miami, waar mijn mama en papa en stijn mijn zullen staan opwachten! Dus ik ben pas in Belgie de 29ste juli, en dan is het feest hoor!! Noteer die datum alvast in je agenda! Maar, het is echt met spijt in het hart, dat ik dit wondermooie Peru moet achterlaten, als het aan mijn lag, zou ik hier nog 2maand langer blijven, maar aan alles komt een eind... Maar voorlopig wil ik daar nog niet aan denken! Ondertussen ben ik gestopt met lesgeven, zodanig dat ik al mijn tijd kan steken in het genieten van mijn laatste dagen in Peru.
Hier komt alvast een verslag van mijn voorbije 2weken:
In mijn vorig bericht wist ik jullie te vertellen dat ik naar Mancora ging om mijn gastbroer Andres te bezoeken. Wel dat is wat tegengevallen, Mancora zou naar het schijnt het mooiste strand van Peru zijn, het enigste wat ik daar gezien heb zijn drank en drugs… Ook was he teen busrit van ongeveer 20u met 3 overstappen. En daarboven op vond ik mijn gastbroer ook maar een vreemde vogel, vooral als je weet dat de rest van mijn familie erg strkt is. Maar geen nood, ik heb er het beste van gemaakt, normaal zou ik er 3dagen gebleven zijn, maar het was een geluk bij een ongeluk. Want na de eerste dag, kreegt Andres (gastbroer) last aan zijn apendis, maar vermits er daar geen ziekenhuizen zijn, moesten we met z’n allen naar Piura. Daar heb ik ineens van geprofiteerd en Stephanie (AFS’er van Belgie waarmee ik mijn rondreis gedaan heb) opgezocht en heb ik met haar de rest van mijn tijd doorgebracht. We zijn naar een klein dropje Catacaos gegaan, dat had ik al eerder op het jaar bezocht, maar ik vind het daar zo mooi en je kunt er prachtige juwelen kopen en dan nog aan een spotprijsje ook. Terug van Mancora was ik maar 2dagen in Cajamarca om vlug mijn koffers te maken, en om even te zien hoe het staat met mijn theater dat ik nog steeds aan het regiseren ben. En dan was het op naar de jungle! Pichanaki, met alle AFS studenten van Peru. Eigenlijk had ik er niet al teveel zin in, omdat we eerst 2dagen naar Lima moesten om weeral eens workshops te doen omtrent ons uitwisselingsjaar en eigenlijk heb ik daar niet veel aan. Daarbij kwam ook nog eens een ceremonie voor het 50jarig bestaan van AFS peru. Na het officiele gedoe vertrokken we dan eindelijk naar de jungle.  Normaal zouden we maar 8u op de bus zitten, maar dat bleken er al gauw 15 te zijn. Dus kwamen we pas om 5u ‘s morgens aan. We konden maar 2uurtjes slapen, doodmoe en gekraakt van de bus, dacht ik me wat op te frissen met een goeie douche, bleek dat er geen water was in het hotel. Mja, dan maar zonder.. Eerste dag stond er een bezoek aan de burgemeester op het programma en aan een schooltje. ‘s Avonds vertrokken we in open jeeps naar een dorpje dieper gelegen in de jungle om daar de nacht door te brengen in het huis van Tarzan ( een soort boomhut). Voor het slapengaan hielden we eerst nog een kampvuur en werd er feestelijk gedanst, gedronken en gelachen! Dus dat was weeral laat gaan slapen, nuja.. wat er van slapen in huis kwam natuurlijk, slapen op de grond, in slaapzakken, met vieze insecten overal om je heen.. Ik moet eerlijk zijn, een jaar geleden zou ik het niet gekund hebben!
Volgende dag weeral vroeg opstaan (weeral geen water ter beschikking, dus weeral niet douchen) want er stond een prachtige, maar zware wandeling door de jungle, met als einddoel een prachtige waterval op het programma! De natuur is wonder mooi, ik kan het echt niet met woorden beschrijven. De wandeling opzich was echt heel zwaar, ik ben verscheidene keren gevallen en zelfs met schoenen enal in het water beland, maar het was echt de moeite waard! De waterval was echt echt mooi. Tegen de avond vertrokken we dan weer naar Pichanaki, bleek er weeral geen water te zijn in het hotel.. Er was maar 1 douche ter beschikking voor 60 buitenlandse studenten die zich al een dag of 3 niet gewassen hadden. ‘s Avonds zijn we nog een wandeling gaan maken in het stadje om wat souveniertjes te kopen! Heel gezellig. Volgende dag hebben we een bezoekje gebracht aan een typische stam, hebben we gedanst, gegeten en gelachen, met de echte volksmensen, echt leuk! Een hele andere wereld, zonder stromend water, elektriciteit, … maar daarvoor echt geen minderwaardige wereld, echt waar: mijn uiterste respect!
’s Middags hadden we vrije tijd en dat werd gebruikt om nog wat souveniertjes te kopen, wat slaap in te halen en een ijsje te gaan eten. ‘s avonds vertrokken we weer voor een busrit van 15uur naar Lima. In Lima aangekomen, moest ik weeral een bus nemen van 17uur naar Cajamarca. Met andere woorden ik heb meer tijd op de bus doorgebracht, dan iets anders, maar het was echt wel de moeite waard! Dat was het enigste deel van Peru dat ik nog niet gezien had de jungle, naast de kust en de Bergen... Nu heb ik alle belangrijkste plaasten en delen van Peru, nuja alles wat ik wou zien, kortom ik ben een gelukkig mens en dit nemen ze echt nooit meer van mij af! Ik zal Peru, met al zijn positieve en negatieve aspecten,  voor altijd in mijn hart dragen! 

Tot gauw!
Griet Landuyt


-Alle foto’s van de voorbije 2maanden staan online-

Hey allen!

 Even een kort berichtje om jullie te laten weten, dat ik ten eerste nog leef en ten tweede dat ik over 2uurtjes vertrek naar Mancora! Mancora is een klein stadje aan de kust, zogezegd een van de mooiste stranden van Peru... Nuja, we zullen zien. Kan het Middelkerke verslaan? Hmmm.. Dat betwijfel ik !
De reden waarom ik er naartoe ga is niet alleen om te ontspannen, neen! Mijn gastbroer Andres, die ik tot nu toe nog niet ken, woont daar met zijn vriendin. Dus ik ga hen bezoeken.

Voor de rest gaat alles goed met mij, ik ben wel blij met mijn drukke leventje hier. Het geeft me ontzettend veel voldoening. Veel nieuws heb ik niet, alleen dat Sarah (van de VS) vorige week vertrokken is naar haar land. Het was erg zwaar om haar zien te vertrekken, niet alleen het feit dat ik hier als enigste buitenlandse student achterblijf. Neen, in de laatste 9maand zijn we erg naar elkaar toe gegroeid, het doet raar om haar niet meer alle dagen te zien of te horen. Ze is een van mijn beste maatjes geworden.. Maar zoals ik het in het spaans zei: 'no hay despedida, sólo hasta pronto'. (Het is geen vaarwel, alleen maar, tot gauw!)

Tot over een maandje,
Griet Landuyt

Bij deze papa, mag jij je heel eventjes de speciaalste van de hoop voelen!
Hierbij wens ik jou ook een gelukkig vadertjesdag...
Ik hoef hier niet uit de doeken te doen hoeveel je voor mij betekent, dat weet jij wel.
Ik wil je gewoon bedanken, bedankt voor alles papa!

Man, man, man.. Wat gaat de tijd toch snel, we zijn alweer juni!
Mij rest hier nog maar een goeie 6-tal weken in het land van de lama's, inka's en het prachtige andersgebergte. :(
Help, het gaat te snel! De laatste tijd word ik echt geconfronteerd met tijdsgebrek, wat namelijk komt door mijn overvolle programma. Maar dat is maar beter zo.. Want over exact een weekje zal Sarah (van de VS) het sprookjesachtige Cajamarca terug inruilen voor haar hometown Oneanta. Daarmee zal ook mijn maatje-waar-ik-alles-mee-samen-doe wegvallen. Maar zo als eerder vermeld, ik heb het te druk om erover te treuren.
Ik blijf werken met dove kindjes en engelse les geven, ga alle dagen naar de fitness. En daar is nu nog eens bovenop gekomen dat ik sinds vorige week begonnen ben met het regisseren van een toneelstuk (daarover meer in mijn volgende blogbericht). Ook gaan Sarah en ik nu woensdag een toneelstuk opvoeren, het is eerder een dialoog waarin we het verloop van ons jaar zullen vertellen, gekke anekdotes zullen ophalen, iedereen eens in de bloemetjes willen zetten, ... Dat vraagt dus ook al weer heel veel voorbereiding.
En als je daar dan bovenop nog eens bij denkt, dat er elke week wel iets te doen is in Cajamarca, zoals vorige week het stadsfeest van Cajamarca, gisteren het schoolfeest en vandaag staat er een stierengevecht op het programma...
Verstaan jullie nu waarom ik soms wakker schiet en besef, god.. ik wil nog zoveel, maar heb er gewoon de tijd niet meer voor!

Over laatst werd me de vraag gesteld: "maar zul je eens terug in België ook wel eigenlijk in België zijn of zweef je nog boven de Andes in Cajamarca?"
Ik kan die vraag voorlopig nog niet beantwoorden, maar weet dat Cajamarca, nu al als een thuis aanvoelt en dat het ontzettend haar zal zijn om dit alles te moeten achterlaten...

   Heel veel liefs, 
Griet Landuyt
 

Hey allen!

Sorry dat het zo lang duurde voor ik weer op mijn blogje schrijf.. Het was gewoon erg druk en ik had problemen met het internet.
Wel, wel.. Een kort overzichtje van de laatste 2weken.
Vorige week had ik een weekje vakantie! Deze keer ben ik er niet op uitgetrokken, maar heb ik eigenlijk echt eens niets, niets en nog eens niets gedaan. En ik moet zeggen dat, dat ook eens bijzonder leuk kan zijn. Gewoon weggaan met vrienden, tv kijken, lang uitslapen, naar de fitness gaan, ...
Deze week dan, moest ik weer aan de slag natuurlijk. Ik blijf dus werken met dove kindjes en Engelse les geven. Het geeft me echt ontzettend veel voldoening, in tegenstelling tot de eerste maanden die ik op de schoolbanken doorbracht. Het verschil met lesgeven hier is dat je heel veel liefde van je leerlingen krijgt. Leerlingen en leerkrachten staan veel dichter bij elkaar, zo is het hier bv. normaal om je leerkracht een kus te geven om hem te begroeten. Het werken duurde weer niet voor lang, want donderdag en vrijdag hadden we weer geen school, het was namelijk Cajamarca's stadsfeest! En dat begon al woendagnacht. Om 11u verzamelden we met een hele boel op de Plaza de armas en die werd om getoverd in een bloementapijt. Ik zelf heb ook meegeholpen, de sfeer zat er goed in, muziek en drank, wat wil je nog meer? Donderdag kon je dan hele dag de bloementapijtjes bewonderen... Hoe fier als ik ben, vond ik de onze toch het mooiste ;-)! Hele dag werd er weer gedronken en gefeest.
Vrijdag kwam Lore ( AFS'er van België, woont in Chimbote), dan af naar Cajamarca... Kheb haar op het gemak wat rondgeleid in sprookjesachtige Cajamarca. Gisteren om 5u 's morgens kwam Andreas ( andere Belg, woont in Chiclayo) zich er dan bijvoegen, ook kwamen nog een meisje van Wallonië en eentje van Zwitserland erbij. Gisteren weer de toeristische dingen van Cajamarca bezocht. In de namiddag gingen we naar La Colpa (waar ze de koeien bij hun namen roepen), maar in het terugkeren kwamen er geen taxi's of combis meer af. Gelukkig kwam er wel een camionetje af, hup met z'n allen in de laadbak! Op zich is dat al een uitdaging! 's Avonds zijn we dan nog uitgaan, maar omdat iedereen zo moe was, lagen we om 1.30 al in onze bedjes.
Vanmiddag gaan we nog een waterval bezoeken in Cajamarca en 's avonds moet ik dan al weer afscheid nemen...

Kortom, Griet blijft het nog altijd naar haar zin hebben in Peru!!

Liefs, xxxxxxxxxxxxx

Het is al weer een tijdje geleden voor een even tijd genomen om nog eens een deftig berichtje te posten.
Wel reden daarvoor: april was een zware maand! En dat heeft zijn sporen na gelaten. Ik voelde me al een tijdje wat moe, ziekjes en het bleef maar aanslepen. Dus besloot ik vorige week toch eens een bezoekje aan de dokter te brengen. En die wist me te vertellen, dat ik even een stapje terug moet nemen. Afgelopen maand, was erg vermoeiend voor me, spanningen met mijn gastfamilie, lessen voorbereiden, frustrasies, ... En dat begint door te wegen. Dus schreef de dokter me rust voor ook moet ik naar de sauna gaan, gaan zwemmen, ontspannen en massages krijgen.
Daarop heb ik besloten om even alles aan de kant te schuiven en ben ik voor 5dagjes naar de Peruaanse kust getrokken, Trujillo. Daar was is al eerder geweest (rondreis), maar ik vind het een prachtige stad en het ligt aan de zee!! De zee, heb ik ondervonden, is voor mij een vorm van thuiskomen. Het geeft me rust.
Ik ben samen met Sarah (van de VS) gegaan en we hebben echt genoten! Naar het strand gegaan, veel buitenlanders ontmoet en daarmee dan wat gaan drinken, lange strandwandelingen gemaakt, kapperbezoekje, genoten van de vele shoppingcenters, .... Pure ontspanning!
Het is gewoon heel erg leuk dat ik voor 5dagen eens terug naar mijn Europese stijl kon leven. Zoals bv. weggaan of gewoon een wandelingtje gaan maken zonder aan 6verschillende personen toestemming te moeten vragen en dan nog eens ervoor te moeten zorgen dat iemand met ophaalt en terugbrengt, eten wanneer en wat je wilt, opstaan en gaan slapen wanneer het mij uitkomt, tv kijken wanneer ik wil en zelf kunnen beslissen naar wat ik wil kijken, ....
Die 5dagen waren echt geweldig, te geweldig, want bij mijn terugkomst in Cajamarca kreeg ik het toch wel ff moeilijk. Meer en meer begin ik te beseffen hoe goed we het wel hebben ik België. Trujillo was voor mij weer eens 5dagen kunnen proeven van vrijheid en leven naar Europese stijl. Dat was zalig, maar om nu terug te keren naar de dagelijkse sleur, blijkt dat toch niet zo eenvoudig te zijn.
Maar een AFS-jaar zou geen AFS-jaar zijn zonder ups en downs zeker?

Heel veel liefs,
Griet vanuit Cajamarca, peru

-Nog 67dagen tegaan!-

Vermits ik bij mijn vorige fotopagina alle uploadruimte (of hoe moet ik dat ook zeggen?) opgebruikt heb, heb ik noodgedwongen een nieuwe aangemaakt:

http://picasaweb.google.com/grietinperu


Hierop kun je ondertussen de foto's van maart en april bewonderen.
Veel plezier!

Liefs Griet

Woehoewww... We zitten al over de 10000 bezoekers. Dit even terzijde.

Dat ik het niet zo heb voor de latinlover, dat weten jullie nu ondertussen al. Maar voor kindjes heb ik dan wel weer zwak.
En vandaag heb ik 60 arme kindjes gelukkig gemaakt! Maar dit was me niet gelukt door mijn lieve meme en pepe, zij hebben namelijk in België, potloden, ballonen, teddybeertjes, speelgoed e.d. ingezameld of gekocht. Daarvoor ontzettend hard bedankt! Gisteren hebben Sarah (VS) en ik hele avond pakketjes zitten maken. Ieder kindjes kreeg in zijn pakketje: een speelgoedje, een potlood, enkele ballonen, een lolly en een paar snoepjes.

Vanmorgen dan zijn we (Sarah en ik) samen met een leerkracht (Milton) naar een ander volk getrokken dat Namora heet. Daar hebben we een schooltje bezocht. Het was een ware shock! Het eerste klasje viel nog mee, waar we pakketjes uitdeelden aan kindjes van het eerste en tweede leerjaar. Ik dacht 'ah dit valt nog wel mee', maar toen we het volgende klasje bezochten werd al meteen duidelijk dat ze enkel geïnvesteerd hadden in het eerste klasje. Het doet je toch even nadenken, ze hebben echt niets, niets, niets. Hooguit een paar oude schoolbanken en een oud krijtbord. Het doet pijn om dit te zien.
Maar god, je had hun glimlach moeten zien toen we onze pakketjes verdeelden. Ik denk dat het voor mij ook een van de mooiste momenten was die ik hier al heb doorgebracht, maar natuurlijk ook de meest confronterende. Ja. Ik leef wel in Peru, maar ik heb hooguit eens een 2tal weken geen warm water en 1dag eens geen elektriciteit. Zij hebben nooit water of elektriciteit! Ik zou ze willen meenemen en hen een beter wereld willen laten zien, maar wie ben ik om dat te doen?! Maar het geeft toch een ontzettend veel voldoening om te weten dat we hier maar liefst 60kindjes voor heel even gelukkig gemaakt hebben!

Liefs, Griet x

Hey allen!

Vermits jullie mijn liefdesleven in Peru blijkbaar heel erg interessant vinden, terwijl er eindelijk weining interessants aan is... Met andere woorden, NEEN ik heb nog geen peruaans lief op gedaan, en in België heb ik er ook geen zitten :).
Ben ik dan zo kieskeurig?  Wel laat ons zeggen dat ik het niet zo heb voor de latin lovers. Bepaald tactisch zijn ze niet :-)! Zo doorzichtig als iets.
Op de meesten die mij vragen naar mijn romances in Peru, antwoord ik volmondig: neen ze zijn te klein en veel te macho-achtig. Ik weet het, je mag niet veralgemenen... Maar in de meeste gevallen is het wel zo!
Dat zijn al 2 punten waar ik op afknap... De eerste die mij dan nog eens aanspreekt over mijn 'ooooh-zo-mooie-blauwe-ogen', die kan ik wel vervloeken, ik ben het kotsbeu -> 3de afknapper.
Dan hebben we het nog niet gehad over hun aansprekingszinnen of verleidingstrucen: voor ze naar je naam vragen, vragen ze als je getrouwd bent... Natuurlijk antwoord ik dan gretig: ja, zo is mijn standaard verhaaltje nu dat ik getrouwd ben met een amerikaan dat in de mijnen werkt :)!
De latinlovers zijn vooral goed in het verbloemen van alles, ze hemelen je helemaal op, helaas voor hen sta ik erg stevig met mijn beide voetjes op de grond. (misschien door de vele waarschuwingen van mijn lieve ouders?!).
Ja, beste bloglezers, zo gaat dat nu eenmaal met de latinlovers en Griet. Ze hebben het niet zo voor elkaar. Maar ik heb nog 3maand tegaan, dus misschien is er nog hoop?

Heel veel liefs,

Griet x

Liefste bloglezer,

 het spijt me voor de vertraging, maar hier ben ik dan terug. De laatste dagen is er ontzettend veel gebeurd, maar daar wijk ik nu liever niet over uit.
Laat ons het liever hebben over mijn dolle avonturen als juffrouw (miss hoe ze dat hier wel eens durven noemen) Griet.
Wel wel, zoals ik in mijn vorig bericht liet merken, had ik twijfels over de datum waarop ik zou starten. En terecht! Ik had weliswaar, weeral eens gelijk. Uiteindelijk mocht ik vorige week vrijdag starten.
Mijn eerste klas, was een groep van 35 leerlingen, met de leeftijd van 11 tot 16. Ik was erg zenuwachtig, want tenslotte werd ik zomaar (alleen) voor de leeuwen gegooid. Gelukkig wist ik mij goed te redden en kreeg ik enorm veel wederzijds respect van mijn leerlingen. De eerste les hield ik ze wat kort, ze testten echter mijn grenzen af, wel ik deed gewoon hetzelfde :D! De eerste les werd vooral besteed aan kennismakingspelletjes, goh die namen ik geloof dat er 10 juans en 10marias in mijn klas zitten! Maar het was echter een succes. Maandag had ik dan voor de 2de keer les met deze groep, dan werd het werken geblazen, gedaan met de kennismakingsspelletjes. Mijn doel is vooral om ze op een leuke manier wat engels bij te leren, adhv het spelen van bingo (om de nummers te leren), toneeltjes in elkaar steken, ... Wat voor mij het belangrijkste is dat ze over de drempel geraken, van het niet durven sprek in Engels.
Dinsdag had ik dan voor de eerste keer les met een groep van 25 kindjes, van 6 tot 10jaar. Dat was ontzettend zwaar, het zijn allemaal kindjes die om aandacht schreeuwen en klikspanen :P! Miss hij heeft mijn gom afgepakt, Miss hij heeft aan mijn haar getrokken, ... Per momenten wordt mijn geduld echt op de proef gesteld. Maar zo leer ik er ook uit.
Woensdag had ik weer de middelbare groep, donderdag weer de kindjes en vrijdag weer de ouderen. 
Maar het belangrijkste van allemaal is dat ik het ontzettend graag doe! Het geeft mij heel veel voldoening en als ik nu op straat mijn leerlingen tegen het lijf loop is het niet meer Griet, maar Miss :-) heel erg bizar!
Deze week heb ik het schooltje voor mindervalide kindjes en beetje verwaarloost, vandaar dat ik daar geen nieuws over heb, ik heb me afgelopen week volledig geconcentreerd op mijn lessen.

Ik laat het hierbij,

liefs, Griet x

Hey allen!

Terwijl voor de meeste de vakantie net begonnen is, mag ik (eindelijk) terug aan de slag! Met 2 weken vertraging, kan ik morgen hopelijk starten met het geven van Engelse les. Ik zeg wel hopelijk, moest ik nu al een week bezig geweest zijn, maar.. We zitten in Peru hé ;-)!

Na veel heen en weer geloop van AFS, Cristo Rey (mijn oude school) en el Centro Especial, daar nog eens bij veel gezaag en voet bij stuk houden, én ze mogen me nu dan in Peru ookal 'Dulle Griet' noemen, wel ik heb eindelijk bereikt wat ik wou bereiken.
Mijn programma zal er voor de komende weken goed gevuld zijn. Elke schooldag zal ik kinderen en pubers, die problemen hebben met Engels, van 4 tot 6 bijscholen. Enkele voormiddagen zal ik ook helpen in een schooltje voor dove en mindervalide kindjes werken. Daar ben ik sinds vorige week al mee begonnen, het is er zwaar en ik ben nu ook doventaal aan het leren, maar de voldoening die je van de kindjes krijgt, overtreft alles! Daarnaast zal ik als naschoolse activiteit een toneelstukje organiseren, dit natuurlijk ook als ontspanning voor mezelf!
Zoals je aan mijn enthousiasme wel kunt lezen, die ik het volledig zitten. Nu ja.. Alles is beter dan niets doen of mijn tijd te verspillen op de Peruaanse schoolbanken.

Ah, misschien nog een klein verslagje van de voorbije 2 weken terug in Cajamarca?
Naast het heen en weer geloop, heb ik vooral ook er genoten van voorbije 2weken! Het voelt goed om terug te zijn, het geeft me een gevoel van thuiskomen en het is erg leuk om iedereen terug te zien!!
Voor de rest ben ik eens naar de cinema gegaan, hebben Sarah en ik t-shirts gemaakt, ben ik met mijn zus en een paar vrienden naar de discotheek gegaan, ben ik 30km gaan mountainbiken (ik ben er nog steeds niet goed van), ...

Morgen is dus DE grote dag voor mij, ik mag beginnen met lesgeven en mijn gastouders komen, ik heb ze nu bijna al 2maand niet meer gezien, terug thuis van Lima. We zullen zien wat het geeft...

En hoe is het daar in België??

Heel veel liefs,
Griet x

Hallo!! 

Hier ben ik dan eindelijk, jullie hebben er even op moeten wachten, maar hier komt het verslag van mijn grote rondreis door Peru!

Op 10 februari namen Stephanie (AFS'er van België) en ik het vliegtuig vanuit Lima naar Puno(Juliaca) , van daaruit begon onze grote trektocht van het zuiden naar het noorden.

In Puno zijn we 2nachten gebleven, daar hebben we een boottochtje gemaakt over het Titicacameer ('s werelds hoogst bevaarbare meer, 3856m boven de zeespiegel) en het eilandje 'Islas de los Uros' bezocht, een van de drijvende einlanden van riet. Het water heeft een turkooisblauwe kleur, ontzettend mooi. Het eilandje was echt de moeite waard om eens te bezoeken, maar helaas zie je maar al te goed de eilandbewoners meer en meer afhankelijk worden van de toeristen. Niettemin ben ik even een praatje gaan slaan met een paar eilandbewoners en het zijn echt superlieve mensen!

Vanuit Puno zijn we eigenlijk weggevlucht omdat we toch wel erg veel last hadden van hoogteziekte. Dus namen we de eerste bus die er te vinden was naar Arequipa, een busrit van 5u. De eerste dag in Arequipa, hebben we het wat rustig aan gedaan, op het gemak het stadje verkent, kerkjes bezocht e.d. De volgende dag hadden we ons al ingeschreven voor een 2-daagse uitstap naar 'Cañon del Colca', een van de diepste ravijnen ter wereld, met een diepte van 3182m. Voor mij was dit een van de hoogtepunten van de reis. We moesten al om 5u opstaan om de Condors te kunnen zien, de gids had ons gewaarschuwd dat we misschien gene zouden zien, maar we hadden ongelofelijk veel geluk, want ze vlogen gewoon boven je hoofd en wat een uitzicht! Prachtig!!

Van Arequipa zijn we verder gereisd naar een rit van ongeveer 10u, maar we hebben het 's nachts gedaan, hier heb je echt gemakkelijke bussen, voor een spotprijsje die je naar gelijk welke stad brengen. In Cusco hebben we de eerste dag het stadcentrum bezocht en de tweede dag hebben we met een tour gemaakt naar 'de Heilige Vallei', waar zich prachitge archeologische overblijfselen van de Inca's te vinden zijn. Allemaal heel erg mooi, maar het hoogtepunt blijft toch wel Machu Picchu! En dit hadden we meteen op de derde dag gepland! Ik ben altijd goed geweest met woorden, maar... dit valt gewoon niet te beschrijven! Het is terecht een van de zeven wereldwonderen! Adembenemend!! Wat het zo prachtig maakt is ten eerste al de locatie, volledig weggestoken en omringt door andere bergen. En wat een uitzicht, damn! Ten tweede je ziet heel goed dat het een stad geweest is, de meeste archeologische plaatsen die ik nu al bezocht heb (in Peru), wel vaak zijn het gewoon een hoop stenen, pas op.. Allemaal erg mooi, maar Machu Picchu daar kan niets tegenop!!

We hebben ontzettend veel gelukt gehad, want toen we net terug van Machu Picchu waren, begonnen stakingen (iets van de boeren die alles willen privatiseren) en kon niemand meer binnen of buiten Machu Picchu. Daardoor zijn wij pas een dag later kunnen vertrekken naar Nazca, in Nazca zelf zijn we niet blijven logeren. We kwamen 's morgens toe met de bus, we zijn meteen op een klein vliegtuigje gestapt en hebben een vlucht van gemaakt over de Nazcalijnen, zelf had ik de Nazcalijnen wat groter en duidelijker voorgesteld, vandaar dat mijn foto's daarvan ook niet al te duidelijk zijn... Voor ik iets kon zien was het al te laat om een foto te nemen. Maar het is en blijft een onverklaarbaar fenomeen! Na de vlucht zijn we meteen doorgereisd naar Ica (maar 2uurtjes rijden).

Ica is bekend om zijn wijngaarden en grote hoge duinen waar aan sandboarden gedaan werd. We zijn er maar een nacht gebleven 's middags zijn we gaan sandboarden, dit gaf gewoon zo'n grote kick!! Niet normaal, dit is echt het spectaculairste dat ik ooit al in heel mijn leven gedaan heb, met een 'buggy' door het zand schuren, waardoor je altijd het gevoel krijgt dat je gaat omkantelen, echt doodsangsten heb ik uitgestaan! En dan sandboarden zelf, god super moeilijk, maar wow zo'n adrenalinestoot dat het geeft als je op je buik (ik kon er niet op rechtstaan) naar beneden glijdt, niet normaal!

Na 4dagen hebben we onze tocht voortgezet en namen we de bus naar Hauraz (zo'n 8u rijden), Hauraz is bekend daar het prachtige berggebied waar vele toeristen op afkomen om te bergklimmen e.d., maar ook voor z'n wonder mooie lagunes. Wij zelf hebben het rustig aan gedaan en zijn maar naar een laguna gegaan. Voor de rest hebben we in Hauraz wat rondgewandeld en zijn we ook gaan mountainbiken, echt een heel heel mooi gebied! Maar het was er ontzettend koud!!! In Hauraz hebben we ook een uitstap gemaakt naar Yungay, een stad die in het jaar 1970 zwaar getroffen werd door een aardbeving, vrijwel alle inworners werden bedolven onder een reusachtige lawine van rotsblokken en sneeuw. Niets blijft nog over van de stad, behalve het kerkhof, dat op een hoger niveau ligt.

 

Na 3dagen zijn we van Hauraz terug naar de kust getrokken, Trujillo, hele mooie stad. Daar hebben we de ruines van Chan Chan (wellicht de grootste uit adobe opgetrokken stad ter wereld) bezocht, een stadswandeling gemaakt en naar het wondermooie strand, Huanchaco gegaan, waar we een zalige strandwandeling gemaakt hebben en van een prachtige zonsondergang genoten hebben!! En we zijn naar de Mc Donalds gaan eten, waaaaah! Hihi... Na 6maand mag dat wel eens zeker? Op 5maart was ik hier exact 6maand en ik moet zeggen we hebben der een lekkere piña colada op gedronken! Mmmm...

Van Trujillo zijn we dan doorgereisd naar Chiclayo, wat ook meteen onze laatste bestemming was. Ik zelf vond Chiclayo een hele aangename stad, met een heel gezellige sfeer! Misschien komt dat door de AFS'ers van België die daar wonen, want we zijn met hen naar Pimentel, een strand, geweest. En daar hebben we gezellig op een terrasje wat ervaringen, frustraties enz. uitgewisseld, 's avonds zijn we ook naar een cafe gegaan, waar live muziek werd gebracht. Heel erg gezellig!! Chiclayo is vooral bekend de Moche-begraafplaats bij Sipán, waar het best gedocumenteerde graf van Peru, de tombe van 'El Señor de Sipán' ontdekt. Die zijn we dan ook uiteraard gaan bezoeken, echt een prachtig, modern museum! Op onze laatste dag zijn we naar Túcume gegaan, waar (zogezegd) diverse piramiden staan, maar helaas was dat een grote teleurstelling en konden we enkel maar reusachtige rotsblokken bespeuren!

Hola!

Na Machu Picchu, een vlucht over de Nazcalijnen en sandboarden had ik toch wel even rust nodig.. Zoals ik al zei rondreizen is niet alleen fysiek vermoeiend maar ook mentaal, je mag het niet onderschatten. Dus hielden we een korte stop in Lima, bij een deel van mijn gastfamilie.
Maar sinds gisteren zijn we alweer op pad, momenteel zitten we in Huaraz, een bergstadje. Hier blijven we een 2tal dagjes en dan reizen we door naar de kust wat dan ook meteen onze laatste bestemming zal zijn!

Ondertussen kunnen jullie al foto's online vinden van het Titicacameer, La Colca, Machu Picchu en de Nazcalijnen!

Heel veel liefs,
Hou jullie goed!
Griet mist jullie ontzettend hard!!

Hoi! 

Dit berichtje typ ik heel speciaal voor een pracht van een meisje! Die ik dan ook ontzettend hard mis. Waarom ik een blogbericht aan/voor haar schrijf  is omdat ik haar ontzettend hard wil bedanken voor haar steun, vriendschap, luisterend oor, liefde, kortom alles wat een mens maar nodig heeft.
Ik heb al veel mooie dingen mogen meemaken nu vooral op mijn rondreis, heb ik al veel nieuwe mensen mogen ontmoeten... Maar ik heb ook 1 beste vriendin moeten achter laten in België en dat doet pijn. Dat slijt niet, net als de pijn om mijn ouders, broer en familie en vrienden te moeten missen...

Lieve Shary, ik wil je superhard bedanken voor je verrassing! Toen ik al die lieve tekstjes, die jij verzamelt hebt van iedereen, gisteren (eindelijk) las heb ik toch een traantje gelaten. Deze rondreis was voor mij tot nu toe het zaligste wat ik tot nu toe al gedaan heb, maar waarschijnlijk ook het zwaarste, niet alleen fysiek maar ook mentaal. (en het is nog niet gedaan). De laatste dagen heb ik echt gezweefd tussen ups en downs, echt waar ik heb zoveel prachtige dingen gezien! Niet normaal, ik kan het nog altijd niet geloven.. Maar ook dringt het stilaan tot mij door dat dit ook in een tiental dagen afgelopen is en dat dan ik weer in mijn oude routine zal vallen: een gastfamilie om mee rekening te houden, school, niets meer om naar uit te kijken (want deze reis was het absolute hoogtepunt)...
Maar door jou verrassing, door jou inspanningen Shary weet ik waarvoor ik dat allemaal doe en dat er nog steeds veel mensen volledig achter mij staan en ten eerste dat doet ontzettend veel deugd, maar ook ten tweede dat geeft mij ook weer de moed om door te zetten en er volledig voor te gaan!
Daarvoor ben ik jou ontzettend dankbaar!!!! Bedankt Shary... en iedereen die eraan meegewerkt heeft. Mijn volgende post zal ik volledig spenderen aan al mijn avonturen op mijn trektocht, er komt een volledig verslag van Machu Picchu, Nazcalijnen, Sandboarding enz.. Een dezer dagen komt het! Beloofd! Ik heb alvast een paar fotos proberen online te zetten!
Niets dan liefs, hou jullie goed!
Griet x

Hallo trouwe bloglezers!

Het is al weer even geleden dat ik wat op mijn blogje gezet heb, maar zoals de meeste onder jullie wel weten, ben ik (eindelijk) aan het rondreizen!!
Ik ben nu al een weekje aan het rondtrekken, het is vermoeider dan ik dacht, niet alleen fysiek maar ook mentaal. Feestjes zitten er niet in :D.
Maar ik heb al zoveel prachtige dingen gezien en ik zit nog niet eens in de helft!!
Vorige week zondag zijn, Stephanie (AFS'er van België) en ik aan onze rondreis begonnen. Vanuit Lima hebben we een vliegtuig genomen naar Puno (helemaal in het noorden aan het titicacameer), Puno zelf hebben we niet echt gezien, vermits er carnaval aan de gang was en vermits we heel erg last hadden van hoogteziekte. Maar we hebben wel een boottochtje gemaakt op het Titicacameer (hoogst bevaarbare meer, met rieteneilandjes), dat was gewoon adembenemend!
Na een 2-tal dagen zijn we dan weggevlucht van Puno, meer bepaald van de hoogte, naar Arequipa. De eerste dag hebben we de stad op het gemakje wat verkend, maar dan zijn we ook 2dagen naar de Colca Cañom gegaan, het diepste ravijn ter wereld, waar Condors zomaar boven je hoofd zweven! Zoiets prachtigs heb ik nog nooooit gezien!! Ik wou dat ik jullie 'mijn Peru' ook met jullie kon delen, het is gewoon zoooo mooi! Ik zal mijn fotos zo vlug mogelijk met jullie delen (online zetten).
Deze morgen zijn we dan na een busrit van 8u toegekomen in Cusco, vandaag hebben we een city tour gedaan, morgen gaan we naar 'de heilige valei' en overmorgen Machu Picchu!!!!! Het absolute hoogtepunt van mijn rondreis.
Daarna reizen we nog verder naar Nazca, Ica, Lima, Trujillo, dit is het voorlopige reisschema, alles kan nog veranderen, alles hangt af van het budget en het weer!
Maar lieve Belgen het gaat jullie goed, ik beleef nu de mooiste momenten van mijn leven en ik ga der nog flink van genieten si!

Knuffels en ontzettend veel liefs,

Griet x

Hoi allen!

Het wordt weer eens tijd dat ik mijn blogje wat update...
Wel wel, de afgelopen 2weken heb ik doorgebracht in mijn gastoma's huis in Lima, meer bepaald San Miguel. Hier leef ik samen met mijn oma (de mama van mijn gastpapa Bruno), mijn 2 tantes: Fiorella, Cecilia, mijn zus: Antonella en 2 nichtjes: Mariam en Rafaella.
Op het eerste zicht, de eerste dagen vond ik Lima wel dik inorde, ik voelde me heel even terug in Europa, vermits je hier opnieuw alle producten die wij ook in belgie hebben, kunt verkrijgen. Grote shoppingcenters, Mc Donalds, ik heb zelfs Cote d'Or in de winkelrekken gevonden! En noem maar op... Dus dat alles had ik 5maand niet meer gezien, dus heel even voelde ik me precies in Brussel ofzo. Ook is het hier nu 25-30graden, dus het lijkt precies het paradijs! Maar als je dan het drukke verkeer erbij hebt, alle dagen een dikke laag smog en als je bijna nooit buiten mag zonder begeleiding omdat het nu eenmaal super gevaarlijk is voor buitenlanders dan wordt het wolkje waar je heel even op zweeft toch wel rap doorprikt. Dan kwam er nog bij dat ik plots in bed lag met 39 graden koorts en ik die nooit koorts maak, dus even paniek, maar gelukkig ging het allemaal vlug voorbij. Al weet ik nog steeds niet waaraan het lag :)!
Maar niettemin heb ik me de laatste 2weken super geamuseerd, het is altijd leuk om een nieuwe stad te ontdekken en ook een ander deel van mijn gastfamilie te leren kennen! De afgelopen dagen ben ik veel naar het strand gegaan, heb ik Lima centrum bezocht (ook china town), een zoo die alle dieren van Peru vertegenwoordigt, zijn we naar een park gegaan met allemaal fontijnen, prachtig en superleuk, maar kletsnat! Ook ben ik naar Miraflores gegaan, de sjiekere buurt van Lima, heb ik watergevechten gehouden met mijn zus en nichtjes, zijn we naar het shoppingcenter gegaan, ... De weekend dan was echt superleuk! We zijn naar een andere deel in Lima gegaan, daarvoor moesten we een bus nemen, gedurende de 2u durende rit had je prachtige uitzichten! Precies dwars door de woestijn. Van Huacho zelf heb ik niet zoveel gezien, vermits we daar maar in totaal 1 dag en half doorgebracht hebben! Maar het hoogstepunt was toch een prachtig zandstrand en zonsondergang en ik heb voor de eerste keer in 5maand een bad genomen!!! ZALIG!

Ik moet jullie nu laten, mijn tijd zit er helaas op. Al mijn fotos staan online.

Niets dan liefs,
Griet vanuit Lima, Peru

Hej,

je hebt zo van de momenten dat je in je bed ligt, de slaap niet kunt vatten en je bent na te denken en na te denken.. Over wat het nut is van het leven, je wordt geboren, je gaat naar school, dan moet je gaan werken, als je geluk hebt kom je een leuke man, vrouw tegen, misschien later komen er kindjes, dan ga je op pensioen, terwijl je al te oud bent om te genieten van je pensioen en dan.. ga je dood. Dus je werkt je hele leven om dood te gaan... Wel deze momenten heb ik erg vaak sinds ik hier in Peru ben, ik denk dat dat het deel is, waarvoor iedereen je waarschuwt, dat je ook jezelf leert kennen. Maar ik besef nu ook meer dan ooit hoe dierbaar het leven is en hoe belangrijk familie en vrienden zijn. We beseffen dat niet altijd en plots kan het allemaal voorbij zijn, een verkeersongeval, vaststelling van kanker, ... Het leven is meer dan werken om dood te gaan! Ik besefte al na mijn gezondheidsproblemen waar ik even terug mee gesukkeld heb, dat je van elk moment van je leven moet proberen te genieten. Daarom ook dat ik deze uitdaging nu doe en niet volgend jaar. Ik weet dat als ik terugben, ik nog een jaar terug op de middelbare schoolbanken zal doorbrengen, maar weet je ik was er klaar voor, ik wou geen jaar meer wachten. Ik weet dat dat voor vele moeilijk te begrijpen is/was, maar de reden waarom ik deze uitdaging nu ben aangegaan en niet een jaar gewacht heb, is omdat ik het nu moest doen, het moest gebeuren, ik voelde me eindelijk terug goed, ik had energie genoeg, ... En dat kan allemaal vlug voorbij gaan...
Nu ik al bijna 5maanden in Peru ben (dwz bijna in de helft) en ik al zoveel heb mogen zien, ontdekken, maar ook vooral leren. Nu ik supergelukkig word als ik eindelijk eens ik 4maand DOVE shampoo kan vinden en in Belgie het vooraleer ik een gat in de lucht sprong, ze toch wel met een groter/duurder cadeau moesten afkomen. Ik besef wie mijn echte vrienden zijn (die ik trouwens ontzettend hard mis), dat ik vroeger schreeuwde en vloekte op mijn ouders om helemaal niets en nu pas echt besef dat zij de belangrijkste personen in mijn leven zijn, dat ik vroeger mijn broer zo hard kon haten dat het niet mooi was en hem nu heel erg mis. Dat ik besef dat je familiebanden moet onderhouden, want familie is nu eenmaal het allerbelangrijkste voor mij! Ook besef ik dat het leven niet alleen uitgaan is, leuke kleren kopen, er mooi uitzien, tv kijken, ... Maar wat ik nu pas echt besef is, dat dit de juiste beslissing geweest is voor mij!

Heel veel liefs

Hej Griet- geïnteresseerden,

dit is een kort berichtje, maar binnen een uurtje vertrek ik naar Lima, de hoofdstad! Daar zal ik 3weken verblijven in het huis van mijn gastoma! Ik weet niet als ik daar internet zal hebben maar ik zal jullie wel op de hoogte houden via internetcafes... Ik kijk er echt naar uit want ik zal niet ver van de zee wonen! Ik mis de zee :)!! Eindelijk dus...
Vanuit Lima zal ik rond de 10februari ook vertrekken op mijn rondreis door Peru, onder andere staat Puno (Titicacameer), Arequipa, Cusco (!!), Nazca, Ica, Huancayo, Trujillo, ... Maar daar zal ik de volgende keer wel meer over uitwijden :D!
Ik weet dat mijn afs-jaar geen reisjaar is, maar ik moet toch wel toegeven dat ik heel erg naar dit moment heb uitgeken wanneer ik kan gaan reizen!

 Het ga jullie goed lieve Belgen,

Liefs, Griet x

Hallo lieve lezers van mijn blog,

Vakantie is saai! De meeste van jullie zullen me nu wel vervloeken omdat jullie naar school moeten, examens hebben of moeten werken, en ik hier maar lekkerlui niets moet doen :). Het klinkt exotisch, ik zou het bijna zelf beginnen geloven! Haha...
Neen voorlopig is mijn vakantie behoorlijk saai, de meeste van mijn vrienden gaan in de vakantie naar school!! Zot, zot, zot maar het is nu eenmaal zo, het zijn een soort bijlessen, voorbereidende lessen om dan volgend schooljaar beter te kunnen volgen op school. Ook kun je nu amper je huis uit omdat het hier nu carnaval periode is en dat wil zeggen dat ze je van januari tot maart bekogelen met waterballonnen! En mijn papa laat me ook niet alle dagen weggaan, dus ben ik nu verslaafd aan de spaanse afleveringen van Grey's anatomy :D!
De laatste dagen heb ik me eigenlijk goed geamuseerd met mijn jongste zus Antonella, we gingen naar de cinema, het shoppingcenter én iedere morgen hebben we vanop ons balkon mensen bekogeld met waterbalonnen! Zolang ze jou niet bekogelen is dat echt super leuk!!
Maar mijn verveling zal niet meer voor lang zijn want volgende week vrijdag vertrek ik naar Lima om daar mijn familie te leren kennen en natuurlijk ook Lima te verkennen. En van daaruit zal ik ook met mijn trektocht door Peru dan beginnen, halverwege februari! Maar daar zal ik volgende keer wel meer over vertellen!

Niets dan liefs,

Griet <3

Hej!

Eerst en vooral: vorlijk kerstfeest en gelukkig nieuwjaar! Moge al jullie dromen werkelijkheid worden.

Kerstmis en nieuwjaars hier was zalig! Zelf had ik gedacht dat dit een heel moeilijke periode zou zijn, zo zonder je familie en vrienden, maar in tegendeel..

Kerstmis hier is vooral een heel erg belangrijk familiegebeuren, dus op kerstavond moesten we eerst allemaal samen naar een speciale kerstmis om 9u 's avonds. Ik moet wel zeggen dat het allesbehalve saai was, er werd een toneelstukje opgevoerd enzo, eigenlijk was het best wel mooi. En het is fantastisch dat ik dit allemaal eens mag meemaken! Nadien gingen we met de hele familie, een hele lading tantes, nonkels, nichtjes, ... naar mijn huis waar we dan eerst een lekkere portie opgevulde kalkoen met appelmoes en rijst voorgeschoteld kregen :-) mmmmm...! Precies om 12u 's nachts werd kindje Jezus in zijn wiegje gelegd en kreeg ik 100den knuffels en kussen met de beste wensen van mijn Peruaanse familie! En dan was het pakjes tijd, ik werd van deze maal aangesteld als uitdeler van de pakjes, hehe... Zelf heb ik ook schoenen, een handdoek, oorbellen en een ketting en een t-shirt gekregen! Het was echt gezellig, nadien hebben we nog wat nagepraat en gedronken... En om 2u30 lag ik in mijn bedje, moe maar voldaan! Op kerstdag zelf ben ik dan met mijn gezin, alle familieleden die niet op het feest aanwezig waren gaan bezoeken... Weer familiedag dus. Maar daar hou ik wel van.
De dagen tussen kerst en nieuw heb ik in mijn bed doorgebracht omdat ik een zware zware verkoudheid had opgelopen.
Oudejaarsavond dan woeewwww... wat een avond! Echt ik zal oudejaarsavond nooit vergeten!! Ik ben uitgegaan met mijn 2 oudste zussen en Sarah, wow het was echt zalig! Voor 5euro krijgen we de hele avond zuiderse muziek voorgeschoteld en bier bier bier :D... We hebben ons dan ook volledig laten gaan tot in de vroege uurtjes. Om 6u30 zijn we dan kip gaan eten met z'n allen haha! Op 1januari heb ik eigenlijk gewoon hele dag geslapen en geluierd...
Een kerst en nieuw op nooit te vergeten!

Mama, papa, meme, pepe, oma en Paul dankuwel voor de pakketjes! Ze zijn gisteren toegekomen :D!!!

-Mijn fotopagina is ook weer volledig bijgewerkt-

Ik laat jullie maar,
liefs, Griet xxxxx

Woehoewwwwwwww!

Gisteren ben ik voor de 2de keer naar een Baile de Promocion gegaan, zo'n veel te decadent eindejaarsbal :D! Maar het was opnieuw zalig!!
Heel even werd getwijfeld als ik wel mocht gaan, want het was niet van mijn school en mijn ouders kennen die jongen niet.. En dat zou veel te gevaarlijk zijn, blablabla.. Maar de ouders van Lucio zijn met mijn ouders komen praten, en ik mocht!
Het was anders dan de baile de promocion van mijn school, het concept was hetzelfde: jongen komt je ophalen en terug thuisbrengen, roosjes overhandigen, wals dansen, dinner, en dan breekt het feest los. Het enige verschil is dat ik daar niemand kende behalve mijn partner :D maarja.. gelukkig ben ik een gringa en dus een intressant onderzoeksobject en komen ze al vlug met me praten! Meestal heb ik daar een hekel aan, maar soms kan het toch ook wel handig zijn!
Ik was gewoon heel blij dat ik dit nog eens mocht meemaken dat ik er gewoon een bericht over moest schrijven :D!

Liefs, Griet x

Hieronder vind je fotos die bij mijn vorig bericht horen:

Waaaaaahhhhhhhh! Gisteren was mijn laatste schooldag en nu heb ik vakantie tot begin maart :D!

Ik zal kort de afgelopen week beschrijven..
Vergeleken met vorige weken ben ik elke dag naar de les gegaan, behalve dinsdag en woensdag omdat ik dan ziek was. De laatste dagen zagen er zo uit... 'S morgens school, 's fitness of beetje slaap inhalen en 's avonds feest :D hihi...
Maandag: school, eten, slapen!
Dinsdag en woensdag: was ik zo moe en ziek dat ik niets kon doen!
Donderdag: school en ik had niets gepland voor in de middag omdat ik nog een beetje wou recuperen, maar toen belde Steven (een klasgenootje) als ik wat wou gaan eten met hem en een paar vrienden! Uiteindelijk bleef ik weer plakken tot 23u!
Vrijdag: was de verjaardag van een klasgenootje, het meisje, Lorena, is toch wel mijn beste vriendinnetje geworden hier. Dus besloten we om een feestje te houden voor haar verjaardag! We besloten haar verjaardagsfeestje te combineren met een eindejaarsfeest voor onze klas. Het was echt leuk! Vooral toen we haar gezicht in de taart duwden en ons volledig lieten gaan op de muziek! Papa, blijven plakken heb ik echt mee van jou :-) hehe!
Zaterdag: 's morgens ben ik weer gaan lopen met Amos! 's middags wou ik het rustig aan doen omdat ik moe was van lorena's feestje, maar Treicy en Sarah belden me als ik naar Renzo's huis wou gaan om een film te kijken.. Uiteindelijk hebben we en beetje kattenkwaad uitgehaald, we hebben met een privénummer naar een paar mensen gebeld en gedaan alsof we onze liefde verklaarden tegenover hen, hihi.. het was zoooo grappig! ' S avonds waren ik en Sarah dan uitgenodigd om iets te gaan eten met een paar mensen van Sarah haar klas, ik van de jongens had de auto van zijn papa 'geleend' en wou ons zijn kunstjes tonen, uiteindelijk stond ik doodsangsten uit en reden we doelloos rond! Maar achteraf zijn we pizza gaan eten! De eerste keer in lange tijd dat ik weer pizza at, Mmmmmmm!
Zondag: zondag is familie dag, maar dat houdt gewoon in dat mijn familie hele dag slaapt... Sarah en ik braken ervan!! Dus ging ik naar haar huis om pudding te maken :D!
Maandag: de voorlaatste schooldag en dat was er weeral aan te merken, de traantjes vloeiden weer rijkelijk :-(! 'S avonds had ik weeral een Quinceañero, zo'n heel belangrijk, decadent verjaardagsfeest! Eerst mocht ik niet gaan omdat ik de volgende dag school had, maarja.. ik heb ze toch zover gekregen dat ze me lieten gaan tot 2u30! Oh Quinces zijn echt zaaaalig!! Een beetje decadent, meisje in galajurk, jongens in kostuum.. Maar er wordt hele avond gedanst, eigenlijk kan je het niet beschrijven.. Je moet he meemaken!
Dinsdag: laatste schooldag! Ik dacht dat ik supergelukkig zou zijn, maar dat was ik niet! Het was weeral zo'n triestig afscheid... Ik zal ze echt missen, ookal wil ik niet teruggaan naar school, toch zal ik mijn klas nooit, nooit, nooit vergeten... Ik weet ik heb veel gevloekt op mijn met pokemon-en-poppen-spelende-klasgenootjes, maar ik zal ze ontzettend hard missen!!! Maar 's middags hadden we weer een feest, een groot afscheidsfeest.. En dat was echt goed voor mij, ik heb me voor de laatste keer met al mijn klasgenootjes eens goed laten gaan en geamuseerd!!

Maar nu kan de vakantie starten :D Whiiii...

Heel veel liefs,
Griet vanuit Peru, Cajamarca

Hallo lieve Belgen, 

deze week was een ontzettend leuke, maar toch ook wel emotionele week! Deze week heb ik echter afscheid moeten nemen van de laatstejaars van mijn school en dat viel enorm zwaar. Ik weet dat ik een heleboel van die mensen nooit meer zal zien. Ookal ben ik hier nog maar 3 maand, toch heb ik met sommige een erg goeie band opgebouwd en dat doet pijn...Ze geven me echt het gevoel dat ik een van hen ben. Ik zal kort mijn week proberen te beschrijven:
Maandag: - mama en papa zijn 25jaar getrouwd! Dikke proficiat!! - Ik had me voorgenomen om toch maar weer eens na de les te gaan ipv me bezig te houden met de musical, al bleef dat bij voornemens... Het waren de laatste dagen van de laatstejaars dus zat ik meer in hun klas dan wat anders, te vergeefs.. hihi! Deze week hadden we alle dagen repetities voor de musical! Op het einde kwam het echt mijn oren uit!!
Dinsdag: - laatste schooldag voor de 5de jaars - was een erg emotionele dag!! Ik heb me gewoon hele dag in hun klas gezet en meegehuild, eigenlijk behoorlijk dom want ik kan ze nog maar 3maand, terwijl zij elkaar ongeveer al 11jaar kennen :-)! De laatste 2uren was er dan een ceremonie, waarbij speeches werden gegeven en waarbij werd gezongen en opgetreden voor de laatstejaars, ook ik heb voor hen gezongen. Nadien werd iedereen in volgorde van hun klasnummer naar voren geroepen, ze moesten naar voren komen met een kindje dat volgend jaar naar het eerste leerjaar zou gaan (allemaal erg symbolisch). Het kindje gaf een cadeautje af en de laatstejaar gaf het kindje een ballon, heel erg ontroerend, vervolgens werden ze onder groot applaus uitgewuifd... 's Middags was er dan een feest voor de laatstejaars in een van de jongens zijn huis, ik was ook uitgenodigd maar vond het toch niet gepast dat ik zou gaan, dus had ik oorspronkelijk besloten niet te gaan, maar toen ik klaarstond om te verder naar de toneelrepetitie belden ze en vroegen ze waar ik bleef. Ik liet meteen alles vallen waarmee ik bezig was en vertrok naar het feest! Het was ongelofelijk zalig!! Ik ben blij dat ze me overhaalt hebben om te gaan!
  Woensdag: - 3maand in Peru - wat een deprimerende schooldag, zo zonder de 5de jaars, het zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn op school zo zonder Promo 2007! Ook had ik een ontsteking op mijn ogen opgelopen, waardoor ik amper mijn ogen kon openhouden en dus ook geen lenzen kon insteken! 's Middag had ik weer repetitie voor het toneel. En om 6u ben ik gewoon in mijn bed gekropen omdat ik gewoon veel te moe was en last had van mijn ogen!
Donderdag: - Sinterklaas - Jammergenoeg is sinterklaas niet afgekomen naar Peru :-(! Donderdag was het graducion voor de 5de jaars, ook ik was daarop uitgenodigd, Het is een zeer plechtige, formele gebeurtenis, waar iedereen zoals in Amerika, zo'n soort toga/mantel aandoet en een scheef hoedje opzet, je kent dat wel... Een voor een moeten ze dan naar voren komen en krijgen ze hun diploma overhandigd. Ook wel een beetje een saaie bedoening. Maar nadien nodigden enkelen me uit om samen uit te gaan eten, Echt supergezellig! Ik hou van de laatstejaars, meer dan van mijn klas... Hmmm
Vrijdag: - dag van de voorstelling van de musical - een toch wel redelijk stresserende dag, de generale repetitie liep helemaal fout door de micros, maar niemand leek daar oren naar te hebben, de hele morgen heb ik me bezig gehouden met het decor op te zetten en zelfs de technische kant in elkaar te steken! Nuja, als ze niet willen luisteren dan is dat hun probleem, ik heb alles geprobeerd om het te laten slagen en ze duidelijk te maken dat ze met andere micros moesten zingen, maarneen... Om 7u15 (met 45u vertraging, jaja we zitten in peru :p) was het dan eindelijk zover. Gelukkig verliep alles goed! Alleen die stomme micros zoals ik voorspeld had, maarja... Het concept zat zo: ze wilden allemaal zo een beetje Idool nadoen, dus hebben we een show in elkaar gestoken met 2 presentators en reclamespotjes, en groepjes die zongen. We hebben gewerkt met het publiek en het groepje die het meeste applaus kreeg was die winnaar, die dan weer een nep beker overhandigd kreeg! Totaal niet mijn ding, maar ik heb me wel ongelofelijk geamuseerd en ik ben blij dat ik mij creatief heb kunnen uiten! Uiteindelijk vond iedereen het supermooi en kreeg ik een staande ovatie en bloemetjes overhandigd!
Zaterdag: -Baile de Promocion- Waaaah zaterdag was het eindelijk zover! BAILE DE PROMOCION! Dat is zo The Prom vanuit Amerika, het belangrijkste feest voor velen! 's Morgens ben ik weer eerst gaan lopen, dan om 11u had ik een afspraak bij de manicure, om 12u naar de pedicure. Daarna ging ik nog even naar huis om wat te relaxen met Sarah en maskertjes op ons gezicht te smeren! Fun fun fun, beautyday! Om 3u30 wacht de kapper dan, die vervolgens krulletjes in mijn haar legde en waar ik pas 3u later buiten kwam met een coole retro.funky kapsel! Prachtig :D! Dan moest ik me haasten naar huis, ik had maar een uur meer voor mijn partner (pareja Amos) mij kwam ophalen en ik moest nog mijn make-up laten doen en mijn kleed aantrekken! Vorige week heb ik jullie al verteld dat mijn kleed prachtig is, ik blijf erbij het was het mooiste van het feest hahah! Uiteindelijk hebben ze een volledige schminkpop van me gemaakt, maar ik kon niet uit te bood vallen... Dus ging ik maar als een opgetutte trut naar het feest! Om 7u30 kwam mijn date me dan ophalen met zijn ouders, we reden naar het feest, waar vervolgens al de laatste jaars met partners afgeroepen werden. We moesten van een hele stijle trap naar beneden komen en op de laatste treden moest hij een roosje om mijn arm knopen en ik een roosje op zijn kostuum spelden. Dan moesten we een een toertje maken rond de dansvloer terwijl iedereen applaudiseerde. Daarna moest iedereen voor 10min. de wals dansen, gelukkig had ik vooraf geoefend :D hihi! Ik moest ook met mijn partner, Amos, zijn papa dansen! Help ik dacht dat ik wou sterven!! Daarna moesten we aan tafel aanschuiven waar we een overheerlijke maaltijd voorgeschoteld kregen, op het einde werd een super grote taart (precies een huwelijkstaart) aangesneden. En pas daarna brak het feest los toen er de hele avond gratis bier, wijn en coctails te verkijgen waren. We hebben gedanst tot in de vroege uurtje, het was echt de beste avond die ik gehad heb sinds ik hier ben! 

Tot de volgende dan maar weer, heel veel liefs, Griet vanuit Cajamarca, Peru! 







Por siempre en mi corazon Promo 2007! Gracias por todo!!*

Hallo lieve belgen!

Sorry dat het zo lang duurde voor ik opnieuw iets op mijn blog zet, maar de tijd en zin ontbreekt me. En ik heb ook een week geen internet gehad!

Maar ik kan jullie al meteen gerust stellen, alles gaat goed! Eigenlijk veel te goed :d. Ik heb de tijd van mijn leven! De laatste 2weken waren echt zalig!!
Ik heb eindelijk het gevoel dat ik echte vrienden begin te maken en niet alleen maar vrienden heb, die willen bevriend zijn met een buitenlandse!
Ik zal kort mijn 2laatste weken beschrijven!

Wel wel, de laatste 2 weken ben ik eigenlijk niet naar de les geweest! Wel naar school, ik heb vooral gewerkt voor de musical, die normaal voor nu vrijdag was, maar wegens een elektriciteitspanne uitgesteld is tot volgende week vrijdag. Ik heb gans het decor in elkaar gestoken en ook vooral onozel gedaan met Elise en Sarah, de 2 andere buitenlandse!
Vorig weekend was ongelofelijk zalig!!! Vrijdag waren Sarah, Elise en ik uitgenodigd in het huis van een vriend om een filmpje te bekijken en wat te drinken. Maar dat liep al vlug uit de hand toen we begonnen aan een coctail genaamd 'Cuba Libre' iets met rum en cola begonnen. Maar echt lekker! Het was echt een zalige avond! Daarna zijn we alleen pizza gaan eten.
Zaterdag was ik uitgenodigd om naar een vriend die optreedde met zijn groepje te gaan kijken. Vermits ik niet alleen wou gaan nodigde ik Sarah uit, eignelijk zijn we naar 2optredens op 1 avond van hen gaan kijken. Wow en die mannen kennen der iets van! En hihi.. Ze moesten spelen op Plaza de Armas (het centrale en belangrijkste marktplein van Cajamarca) en Juan de zanger (een vriend) riep voor zeker 200man int Spaans: Griet ik zie je super graag :D! Je kunt je wel voorstellen dat ik toch wel even rood werd :D. Nadien zijn we met die mannen naar een bar gegaan en hebben we ons weer in de coctails gesmeten. Maar deze keer erg rustig! 2avonden na elkaar is me nu niet toch ietsje te veel. Ik hou van Peru!!
Dit weekend dan: Eerst groot nieuws! Een jongen van het laatste jaar, Amos, heeft me uitgenodigd om volgend weekend naar Baile de Promocion te gaan. Dat is zo'n groot erg decadent bal voor de eindejaars en je moet in galakledij gaan en de jongen moet mij bij mij thuis komen oppikken en dan nadien weer thuisbrengen. Allemaal erg formaal :d. Maar ik kijk er wel naar uit!
Dus vrijdag na school ben ik met Elise mijn galakledij gaan kopen en mijn schoentjes.. Ik voel me net assepoester! Mijn jurk is prachtig!! Volgend week zal ik zeker fotos op mijn blog zetten! 's avonds zijn we dan met Amos, mijn partner voor 'the prom' uitgegaan om hem beter te leren kennen! En ik ben echt blij, het klikt echt super goed.. En het belangrijkste van alles, ik voel me op mijn gemak bij hem (wat ik niet met veel jongens hier heb).
Zaterdagmorgen ben ik om 6u30 opgestaan om te gaan lopen met Amos, we hebben 7km gelopen en 7km teruggewandeld. Wat een zalig parcour! Daarna had ik repetitie voor de musical. 's middags was ik dan met Elise wat aan het rondlopen in het centrum en we kwamen onze vrienden Juan en Javier tegen in hun auto, ze vroegen of we een ritje wouden maken in hun auto en ja.. daar zeggen wij natuurlijk geen neen tegen! We waren wat aan het babbelen en bleek dat ze 's avonds naar een quinceañero gingen (zo'n speciaal verjaardagsfeest), ze zouden proberen voor ons ingangsticketen te krijgen. Ze hebben zeker 2u rondgebeld maar we konden niet mee. Toch besloten ik en Elise onze stoute schoentjes aan te trekken en gewoon op te dagen en met een beetje geluk zouden ze 2buitenlandse meisjes wel binnen laten. En ja geluk hadden we wel :d. We glippen zo voorbij de security met het smoesje: oeps we hebben onze ticketten vergeten, haha.. Maar helaas duurde het niet voor lang. Na een uurtje ofzo kwamen ze ons beleefd vragen om de zaal te verlaten :D haha. Dan maar vroeg in bed ja! Mijn energie een beetje sparen voor volgend weekend: ons optreden en Baile de Promocion!

Zo zie je, ik zit niet stil! Ik laat jullie maar, heel veel liefs Griet xxx

hallo allen!

Doordat mijn leven stilletjes aan hier zijn vorm begint te krijgen, heb ik ook niet meer zoveel meer te vertellen. De afgelopen week was dan ook weer zeer rustig, met een mengeling van school, de Engelse musical en fitness op het programma!
Het weekend daarentegen was wel heel leuk. Zaterdag: 's morgens weer repetitie voor de Engelse musical, maar het begint (eindelijk) stilletjes aan zijn vorm te krijgen! (In mijn volgend bericht zal ik verder uitwijken over de musical.) 's Middags moest ik dan met Elise opnieuw mijn kookkunsten boven halen bij een meisje van mijn klas! We hebben roomsoesjes gemaakt, en ze waren echt goed gelukt! (niet zo lekker als de jouwe meme!) We hadden echter geen tijd om ze op te eten of er van te proeven dus besloten we om zondag terug te gaan. We moesten ons haasten naar mijn huis, waar ondertussen Sarah ons stond op te wachten. We kleedden ons vlug om en gingen naar een feest dat de laatste jaars van mijn school organiseren. We wilden een taxi ernaartoe nemen, helaas duurde het zo'n 30min voor we eindelijk een taxi aan de haak konden slagen die het festijn wist zijn! Ik hou van feestjes hier, eerst drink je iets en dan nodigen jongens je uit om te dansen, of als je helemaal hopeloos bent, dans je gewoon met vriendinnen :)! Lekker met die kont schudden, ik lijk nog altijd een idioot tijdens het dansen, maar ik amuseer me wel! Jammer dat het maar tot 21u30 duurde! Maar geen nood, ik en Elise zouden normaal uitaan met mijn oudste zus, naar een (echte) discotheek, en ze zou dan blijven slapen. Alleen viel plots in heel Cajamarca de elektriciteit uit. Daar ging onze kans... Dan maar vroeg naar bed!
Zondag: toen we opstonden, hadden we nog steeds geen elektriciteit! 's Morgens ging ik met Sarah naar Santa Apolonia, dat is een soort kerkje, met een groot kruis, bovenop een berg. En vanop dat punt heb je een panoramisch zicht over gans Cajamarca! Prachtig!! Zo rustgevend...
Daarna moest ik naar het huis van een van mijn tantes hier (ik weet haar naam niet, vermits ik 100tantes heb) om de verjaardag van mijn oma Elsa te vieren! Voor mij behoorlijk saai, maarja :)! Daarna repte ik weer naar het huis van mijn klasgenootje om onze roomsoesjes te proeven, terwijl we naar de voetbalmatch Peru-Brazilie. Wat een spectakel, iedereen keek, precies of de tijd stond! Uiteindelijk was het gelijke stand 1-1. Daarna weer naar het huis van mijn tante vermits wij nog steeds geen elektriciteit hadden, als enige in heel Cajamarca nu! Maar gelukkig was het probleem weer opgelost tegen het einde van de avond!

Ik laat jullie nu maar,
heel veel liefs,

Griet xxxxxx

Hej allen!

Pannenkoeken: Belgen zeggen dat ze van België afkomstig zijn, Peruanen zeggen dat van Peru zijn en wat als ook Elise van Frankrijk beweerd dat ze van Frankrijk zijn? Mij intresseert het niet meer, ze hebben me gesmaakt :-)… Vorige week hadden we de opdracht gekregen om een typisch dessert van ons thuisland te maken voor de Engelse les. Elise (AFS’ers van Frankrijk) en ik kozen er natuurlijk voor om pannenkoeken te maken! Zondag ging ik dus naar het huis van Elise om mijn kookkunsten eens boven te halen! HELP :D… Hahah, het was eigenlijk een ramp. We gooiden gewoon alles samen, eieren, melk, bloem, … in een blender, die toch maar vreemde geluidjes maakte… Maar guess what, na een 15min te mixen ofzo bekwamen we het mooie egale pannenkoekendeeg! Het was ons gelukt, dachten we… Maar dan moesten we ze nog bakken! Natuurlijk mislukten de eerste pannenkoeken.. Maar na enkele pannenkoeken, kregen we het volledig onder de knie en ik kon ze zelfs door de lucht laten zweven :-)! Zo gingen we door tot we uiteindelijk 80pannenkoeken gebakt hadden.Maandag moesten we dan onze pannenkoeken voorstellen in het Engels (gelukkig) in de Engelse les, en ik moet zeggen het viel ongelofelijk in de smaak!